Το 2012, Ο Χρήστος Βλάχος είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει  στη νομοθέτηση ειδικής διάταξης, που ορίζει την κατασκευή υπόσκαφων βιοκλιματικών κτιρίων στον ελληνικό χώρο, με σκοπό να διατηρηθεί το πολύτιμο φυσικό τοπίο όσο το δυνατόν αναλλοίωτο.
Η διάταξη αυτή προβλέπει πολεοδομικές διευκολύνσεις, όπως αύξηση του συντελεστή δόμησης και δυνατότητα διαφοροποίησης από μορφολογικούς κανόνες για κτίρια τα οποία: χτίζονται κάτω από την επιφάνεια του φυσικού εδάφους, με επαναφορά της γεωμετρίας και των υλικών του υφιστάμενου φυσικού εδάφους, φέρουν μόνο μία όψη και δεν φέρουν κανένα ίχνος κατασκευής σε γενική κάτοψη [εκτός των προβλεπομένων στη διάταξη, όπως skylights].                                                   
 
Η δυνατότητα γραμμικής παράταξης των κύριων χώρων τους, πίσω από τη μοναδική όψη του κτιρίου έχει ως αποτέλεσμα όλοι οι χώροι να φωτίζονται επαρκώς μέσω των ανοιγμάτων τους και να απολαμβάνουν τη θέα προς τον ορίζοντα. Η στοίχιση αυτή, τις περισσότερες φορές, συντελεί στη μείωση του απαιτούμενου βάθους του κτίσματος, έτσι ώστε το φυσικό φως από τα ανοίγματα να φτάνει ως το βαθύτερο σημείο κάθε χώρου. 
 
Ακόμη όμως και σε κτιριακά προγράμματα που απαιτούν μεγαλύτερα βάθη, ο επαρκής και ευχάριστος φωτισμός και ηλιασμός, πραγματοποιείται μέσω ανοιγμάτων στην οροφή τού υποσκάφου και στο φυσικό έδαφος, που διαμορφώνουν φωτεινές αυλές, αίθρια, σχισμές και διαμπερείς υπαίθριους διαδρόμους, δίνοντας εξαιρετικές ποιότητες στους χώρους διημέρευσης.
 
Οι εναλλαγές φωτός και σκιάς, η σχέση των χώρων κατοίκησης με το νερό, η διαδοχή εσωτερικών και υπαίθριων χώρων με την ανεμπόδιστη θέα ως φυσική συνέχεια, είναι κάποια μόνο από τα στοιχεία που καθιστούν τις υπόσκαφες κατοικίες ιδανικούς χώρους τόσο για ιδιωτική χρήση όσο και για τουριστική εκμετάλλευση.
 
Στα περισσότερα παραδείγματα υλοποιημένων κατοικιών πραγματοποιείται τοποθέτηση του υπαίθριου χώρου και του υγρού στοιχείου ως συνέχεια των κλειστών χώρων. Η κίνηση αυτή επιτρέπει την ανεμπόδιστη θέα προς τον ορίζοντα, ενώ ταυτόχρονα, περιορίζει τη θέαση από και προς τις όμορες ιδιοκτησίες,  αυξάνοντας έτσι το βαθμό ιδιωτικότητας των χώρων της κατοικίας.
 
Τα οικονομικά και λειτουργικά πλεονεκτήματα ενός υπόσκαφου κτίσματος σχετίζονται κυρίως με την βιοκλιματική και ενεργειακή του συμπεριφορά, καθώς και με τον τρόπο κατασκευής του με αποτέλεσμα να μειώνει την απαιτούμενη χρήση μηχανολογικών μέσων για τη δημιουργία συνθηκών άνεσης, ελαχιστοποιώντας τα λειτουργικά του κόστη. 
 
Η χρήση τοπικής πέτρας, αλλά και υλικών που παρουσιάζουν αυξημένη αντοχή στον χρόνο, καθιστά τα υπόσκαφα κτίρια, κατασκευές ελάχιστου ή και μηδενικού κόστους συντήρησης.